រាល់ថ្ងៃដូចជាមានតែរូប អ្វីៗត្រូវព្រាត់ជារលាយ
ក្នុងចិត្តស្រណោះគ្មានល្ហែល្ហើយ តើថ្ងៃណាឡើយស្បើយឱរា។
ខ្លួនឯងជាមនុស្សធំពេញវ័យ តាំងពីដឹងក្តីមិនដែលណា
ជួបនូវឧបសគ្គផាត់វាសនា ធ្វើឲ្យចិន្តាសែនរន្ធត់។
អ្នកម៉ាក់លោកប៉ាកូននឹកណាស់ តែកូនដឹងច្បាស់មិនរលត់
លោកផ្តល់ទឹកចិត្តថ្លៃបំផុត ឲ្យចិត្តថ្លាមុតនឹងខំប្រឹង។
រូបលោកទាំងពីរតែងគាំពារ ផ្តល់ជាមាគ៌ាដល់រូបខ្ញុំ
តែកូនមិនឡើយស្បើយអារម្មណ៌ ព្រោះកូនរៀនខំរស់ខ្លួនឯង។
It's all about my childhood! គឺជាអនុស្សាវរីយ៌កាលពីវ័យក្មេង!
វាចាអ្នកនិពន្ធ
ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្លួនខ្ញុំធ្លាប់ជាក្មេងបែបណាទេ គ្រាន់តែបានដឹងថា ខ្ញុំធ្លាប់ចូលចិត្តតែងនិពន្ធតាំងពីចេះសរសេរអក្សរខ្មែរដំបូងមកម្ល៉េះ ។
ខ្ញុំធ្លាប់តែង រឿងព្រេងបុរាណតាំងពីថ្នាក់ទី៤មកម្ល៉េះ (ចាំមានពេលទំនេរ ខ្ញុំនឹងសរសេរឡើងវិញព្រោះនៅចាំខ្លះដែរ) កាលនោះក៏បានយកឲ្យមិត្តភក្តិអានដែរ តែពេលអានហើយគ្មាននរណាសរសើរសោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលអាក់អន់ចិត្តឬ បាក់ទឹកចិត្តអ្វីឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំតែងគិតថា មនុស្សផ្សេងគ្នាតែងមានគំនិតផ្សេងៗពីគ្នា។
ក្រោយមកមិនដឹងថាហេតុអ្វីទេឲ្យតែខ្ញុំជួបនឹងអារម្មណ៌អ្វីថ្មីៗជាពិសេសគឺជួបមិត្តភក្តិថ្មីតែម្តងខ្ញុំតែងតែសរសេរទុកឬ តែងជាកំណាព្យក៏មានដែររហូតមកដល់ពេលចូលមហាវិទ្យាល័យទើបឈប់តែងព្រោះរវល់ពេក។តែមិនដឹងថាសៀវភៅឬក្រដាសកំណាព្យអស់ហ្នឹងទៅណាអស់ហើយទេ។ សង្ស័យតែម៉ាក់យកខ្ចប់អីវ៉ាន់អស់ក៏មិនដឹងព្រោះកាលនោះលក់ចាប់ហ៊ួយនៅផ្ទះផងបើមិនអញ្ចឹងក៏លក់អេតចាយអស់ដែរ)។
ទើបតែប៉ុន្មានថ្ងៃមុនរកឃើញសៀវភៅកំរងអនុស្សាវរីយ៌ចាស់មួយក្បាលដែលស្រមោចយកទៅធ្វើសំបុកក្នុងនោះខ្ញុំក៏បានបើកឃើញក្រដាសកំណាព្យមួយចំនួនផងទើបយកមកចងក្រងទុកកុំឲ្យបាត់ទៀត។
ឱ!មិត្តទាំងឡាយទាំងប្រុសស្រី ដែលមាននិស្ស័យគួររាប់អាន
ខ្ញុំមានចិត្តរំភើបពេញប្រាណ រីករាយហួសប្រមាណមកពីអ្វី?
គឺព្រោះតែរូបពៅនឹមនួន កាន់ស្លាបប៉ាកាខ្លួនក្លែងកវី
ចារនូវអក្ខរាថ្លែងសំដី ផុសពីចិត្តនូវម្ចាស់សៀវភៅ។
ខ្ញុំពិតជាមិនដែលនឹកស្មាន ថាជួបកល្យាណមិត្តប្រុសស្រី
ជាមិត្តល្អពិតដូចស្រម៉ៃ ក៏រៀបរៀងនូវមិត្តកំរង។
សូមមិត្តទាំងអស់ផ្តល់កិត្តិយស ចូលរួមចំពោះការចងក្រង
ឆ្លើយតបនឹងទឹកចិត្តខ្ញុំផង រាប់អានកន្លងដល់គ្រប់គ្នា។
កាលៈទេសៈមិនទៀងទាត់ ថាយើងត្រូវព្រាត់គ្នាពេលណា?
ហើយជួបគ្នាវិញឬយ៉ាងណា? នោះត្រូវរក្សានូវស្សាវរីយ៌។
សូមសន្យាថានឹងខិតខំ រក្សារៀបចំស្មើជីវី
ដូចមិត្តភាពយើងដែលនារី ខំរក្សាពីដើមរៀងមក។
មិត្តទាំងអស់ពិតមានតម្លៃ ធំធេងពេកក្រៃសំរាប់ខ្ញុំ
មិត្តបានរួមចំណែកជួយមុំ សំរេចការក្នុងឆាកជីវិត។
ក្នុងវ័យសិក្សាឬយុវវ័យ សូមមិត្តប្រុសស្រីជួយរិះគិត
វ័យនេះមានន័យសំខាន់ពិត ក្នុងការប្រឹងគិតស្វ័យសិក្សា។
ដូចជាការយើងសេពគប់មិត្ត យើងត្រូវពិនិត្យពិចារណា
ស្វែងរកមិត្តណាដែលថ្លៃថ្លា ឲ្យការសិក្សារីកចំរើន។
បញ្ចប់ខ្ញុំសូមលាសិនចុះ បើមានទាស់ខុសឆ្គងសំដី
ត្បិតខ្ញុំនេះមិនមែនកវី សូមមិត្តប្រុសស្រីអភ័យទោស។
ហើយខ្ញុំក៏សូមលើកហត្ថា ប្រណមវាចាថ្លែងបួងសួង
ដល់គុណព្រះរតនត្រៃនៃយើង វត្ថុស័ក្តិសិទ្ធផងក្នុងលោកា។
សូមលោកជួយឲ្យពរឲ្យជ័យ មិត្តទាំងប្រុសស្រីជួបសុខា
ជួបតែរុងរឿងរាល់កិច្ចការ សុខភាពល្អណាអាយុវែង៕
ភំ្នពេញ ឆ្នាំ២០០៣
ខ្ញុំធ្លាប់តែង រឿងព្រេងបុរាណតាំងពីថ្នាក់ទី៤មកម្ល៉េះ (ចាំមានពេលទំនេរ ខ្ញុំនឹងសរសេរឡើងវិញព្រោះនៅចាំខ្លះដែរ) កាលនោះក៏បានយកឲ្យមិត្តភក្តិអានដែរ តែពេលអានហើយគ្មាននរណាសរសើរសោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលអាក់អន់ចិត្តឬ បាក់ទឹកចិត្តអ្វីឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំតែងគិតថា មនុស្សផ្សេងគ្នាតែងមានគំនិតផ្សេងៗពីគ្នា។
ក្រោយមកមិនដឹងថាហេតុអ្វីទេឲ្យតែខ្ញុំជួបនឹងអារម្មណ៌អ្វីថ្មីៗជាពិសេសគឺជួបមិត្តភក្តិថ្មីតែម្តងខ្ញុំតែងតែសរសេរទុកឬ តែងជាកំណាព្យក៏មានដែររហូតមកដល់ពេលចូលមហាវិទ្យាល័យទើបឈប់តែងព្រោះរវល់ពេក។តែមិនដឹងថាសៀវភៅឬក្រដាសកំណាព្យអស់ហ្នឹងទៅណាអស់ហើយទេ។ សង្ស័យតែម៉ាក់យកខ្ចប់អីវ៉ាន់អស់ក៏មិនដឹងព្រោះកាលនោះលក់ចាប់ហ៊ួយនៅផ្ទះផងបើមិនអញ្ចឹងក៏លក់អេតចាយអស់ដែរ)។
ទើបតែប៉ុន្មានថ្ងៃមុនរកឃើញសៀវភៅកំរងអនុស្សាវរីយ៌ចាស់មួយក្បាលដែលស្រមោចយកទៅធ្វើសំបុកក្នុងនោះខ្ញុំក៏បានបើកឃើញក្រដាសកំណាព្យមួយចំនួនផងទើបយកមកចងក្រងទុកកុំឲ្យបាត់ទៀត។
វាចាចិត្តកំរងអនុស្សាវរីយ៌
ខ្ញុំមានចិត្តរំភើបពេញប្រាណ រីករាយហួសប្រមាណមកពីអ្វី?
គឺព្រោះតែរូបពៅនឹមនួន កាន់ស្លាបប៉ាកាខ្លួនក្លែងកវី
ចារនូវអក្ខរាថ្លែងសំដី ផុសពីចិត្តនូវម្ចាស់សៀវភៅ។
ខ្ញុំពិតជាមិនដែលនឹកស្មាន ថាជួបកល្យាណមិត្តប្រុសស្រី
ជាមិត្តល្អពិតដូចស្រម៉ៃ ក៏រៀបរៀងនូវមិត្តកំរង។
សូមមិត្តទាំងអស់ផ្តល់កិត្តិយស ចូលរួមចំពោះការចងក្រង
ឆ្លើយតបនឹងទឹកចិត្តខ្ញុំផង រាប់អានកន្លងដល់គ្រប់គ្នា។
កាលៈទេសៈមិនទៀងទាត់ ថាយើងត្រូវព្រាត់គ្នាពេលណា?
ហើយជួបគ្នាវិញឬយ៉ាងណា? នោះត្រូវរក្សានូវស្សាវរីយ៌។
សូមសន្យាថានឹងខិតខំ រក្សារៀបចំស្មើជីវី
ដូចមិត្តភាពយើងដែលនារី ខំរក្សាពីដើមរៀងមក។
មិត្តទាំងអស់ពិតមានតម្លៃ ធំធេងពេកក្រៃសំរាប់ខ្ញុំ
មិត្តបានរួមចំណែកជួយមុំ សំរេចការក្នុងឆាកជីវិត។
ក្នុងវ័យសិក្សាឬយុវវ័យ សូមមិត្តប្រុសស្រីជួយរិះគិត
វ័យនេះមានន័យសំខាន់ពិត ក្នុងការប្រឹងគិតស្វ័យសិក្សា។
ដូចជាការយើងសេពគប់មិត្ត យើងត្រូវពិនិត្យពិចារណា
ស្វែងរកមិត្តណាដែលថ្លៃថ្លា ឲ្យការសិក្សារីកចំរើន។
បញ្ចប់ខ្ញុំសូមលាសិនចុះ បើមានទាស់ខុសឆ្គងសំដី
ត្បិតខ្ញុំនេះមិនមែនកវី សូមមិត្តប្រុសស្រីអភ័យទោស។
ហើយខ្ញុំក៏សូមលើកហត្ថា ប្រណមវាចាថ្លែងបួងសួង
ដល់គុណព្រះរតនត្រៃនៃយើង វត្ថុស័ក្តិសិទ្ធផងក្នុងលោកា។
សូមលោកជួយឲ្យពរឲ្យជ័យ មិត្តទាំងប្រុសស្រីជួបសុខា
ជួបតែរុងរឿងរាល់កិច្ចការ សុខភាពល្អណាអាយុវែង៕
ភំ្នពេញ ឆ្នាំ២០០៣
ទោះបីជាពេលវេលាកន្លងផុតប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយពេលដែលខ្ញុំបានបែកពីម៉ាក់ប៉ារបស់ខ្ញុំ ក៏ដោយកាលនោះខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៌ចង់តែងកំណាព្យដែលផុសពីអារម្មណ៌ខ្លួនឯងជានិច្ច ព្រោះខ្ញុំនៅមានពេលគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីគិតពីវា ៕
ReplyDeleteល្ងាចនេះ ខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តទេ ទោះជាតាំងពីព្រឹកមក ខ្ញុំសប្បាយចិត្តនឹងជួបជុំមិត្តភក្តិក៏ដោយ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៌ថា អ្វីដែលខ្ញុំខំប្រឹងកន្លងមក សុទ្ធតែបានជួយខ្លួនឯងមួយពេលៗប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ តើជីវិតខ្ញុំនឹងត្រូវរ៉ាប់រងលើអ្វីបន្តទៀត?? ខ្ញុំតែងសួរខ្លួនឯងថា សព្វថ្ងៃមាននរណាខ្លះអាចធ្វើអ្វីៗដើម្បីខ្ញុំ?? ទីបំផុត ចម្លើយគឺមានតែខ្ញុំម្នាក់ឯង និងខ្ញុំម្នាក់គត់។ អ្វីតែមួយគត់ដែលម៉ាក់ប៉ាផ្តល់ទុកសំរាប់ខ្ញុំនោះគឺកិត្តិយស និងភាពជាមនុស្សស្រីឆ្អឹងប្រុសដែលវាសនាបានកំណត់ឲ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិច្រើនណាស់ដែលសុទ្ធសឹងជាមនុស្សមានបង្អែករឹងមាំ សំរាប់ជីវិត។ ឪពុកម្តាយនិងចាស់ទុំរបស់គេបានផ្តល់នូវទុនយ៉ាងច្រើនទុកដល់គេ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំសប្បាយចិត្ត និងអាចញញឹមបាននៅពេលដែលខ្ញុំបាននឹកឃើញថា មានអ្វីមួយដែលមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន ដែលឪពុកម្តាយខ្ញុំបានផ្តល់ឲ្យខ្ញុំនោះគឺបទពិសោធន៌ជីវិតដែលអាចរស់ដោយខ្លួនឯងបាន ដែលអាចជួយរក្សាកិត្តិយសរបស់កូនស្រី ទោះបីជាមិនមែនជាទ្រព្យសម្បត្តិ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងសង្វាតស្វែងរកក៏ដោយ។ ខ្ញុំជឿថា ធម្មជាតិនឹងមិនឲ្យមនុស្សដែលកំពុងត្រដររស់ប្រកបដោយភាពជឿជាក់ស្លាប់នោះទេ ៕
ReplyDelete